ถึงเพื่อนแคนที่ หน้า....

 

 

วันนี้เพื่อนเอกดีใจมาก

 

เพิ่งส่งเมล์ไปให้พรปีใหม่ น้องฝนมันมา

 

ว่า

 

ปีใหม่แล้ว ก็สวัสดีปีใหม่ด้วย

เอ.......... มาคิดดูว่าทำไมต้องเข้ามาอ่าน Blog นี้หว่า   ก็คงจะเป็นเพราะว่า  ในรุ่นนี้พี่รู้จักน้องฝนมากที่สุด ก็ได้ 

ไม่ได้รู้จักโดยตรงแต่รู้จากใคร  สักคนที่เป็นเพื่อนสนิทพี่  เอาเป็นว่า  อย่าไปใส่ใจเลย  ไร้สาระ

อ่านไปก็ขำไป

ขำดีน่ะชีวิตคนเรานี่

ตอนเด็ก ๆ เคยดูละครน้ำเน่าแล้วรู้สึกว่า มันเวอร์ไปหรือเปล่า...

พอ "โตขึ้น โตขึ้น"  ก็มาเข้าใจว่าไอ้ที่เห็นในละครน้ำเน่าเนี้ย มันก็คือชีวิตจริง นี่เอง

อ่านไป อ่านไป  .....

ก็ลองคิดตั้งชื่อเรื่อง  ๆ นี้ดูว่าจะให้เป็นเรื่องอะไร  "เจ้าหญิงงี่เง่า Stupid กับเจ้าชาย ... " ดีหรือเปล่า

หรือ "เจ้าหญิงผู้น่าสงสาร" หรือ "Blog อะไรมีแต่เรื่องเศร้า ๆ" ดีน่ะ

ชอบชื่อไหนหล่ะ  ?

แต่พี่....

พี่ไม่ชอบเลยทั้งสองชื่อ

เพราะอะไรเหรอ

เพราะว่ามันมีคำว่าเจ้าหญิงไง

ทำไมเหรอ

ก็กูไม่ชอบหนิ ไม่มีเหตุผล

เอาเป็นแค่เรื่อง "เรื่องเล่าของสาวธรรมดา คนหนึ่ง"  ก็แล้วกันจะเหมาะกว่า

เราจะไปคิดอะไรให้มันมากกับชีวิต   ให้มันฟุ้งซ่านไปทำไม  ในเมื่อ

เราไม่สามารถกำหนดชีวิตของเราได้เหมือนกันกับ  ในละครนัวเนียร์

แล้วเราจะไปคิดถึงวันวานมันทำไมในเมื่อเรายังมี วันนี้ และวันพรุ่งนี้ให้เราดำเนินชีวิตต่อไป

ชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับการเล่นขายของ  ไม่ใช่ว่าทุกคนที่เข้ามาในร้านของเรา จะต้องซื้อของของเรา

บางคนอาจจะมาขโมยของของเราก็ได้ อย่างเช่น หัวใจ อิอิ

แล้วโดนขโมยไปหรือยังหล่ะ??

เอาอย่างนี้ลองเอามือมาจับที่หน้าอกดูสิว่าหัวใจมันยังเต้นอยู่หรือเปล่า

ก็แค่นั้น  ชีวิต must go on.

สงสัยไหมทำไมพี่อ่านไปขำไป

ก็จะไม่ให้ขำได้ไง

บอกว่าไม่อยากเป็นอย่างนั้น ไม่อยากเป็นอย่างนี้ แต่ไม่พยายามทำตัวให้ดีขึ้นเลย

ปีใหม่มาถึง  กันนิสัยเดิม ๆ ปีหน้ามันก็เป็นอย่างเดิมหล่ะ จริงไหม

"พี่ไม่ใช่หนู  ไม่เข้าใจหนูหรอก  มาหลอกด่ากัน โกรธล่ะ"

จะคิดในใจอย่างนี้หรือเปล่าน่ะ

พี่ไม่เข้าใจหรอก

แต่รู้เพืยงว่า หากเราจะเปลี่ยนแปลงอะไร ๆ แค่บอกว่า "กูจะเป็นอย่างโน้น  มาบ่นว่ากูไม่อยากเป็นอย่างนี้"

แต่ไม่มีการเริ่มต้น มันจะเปลี่ยนแปลงได้เหรอ

อยากจะไปเที่ยวแฟรี่  แต่วันนี้รถมอเตอร์ไซต์เสีย  ก็เลยคิดว่าไปไม่ได้แล้ว

ทำไมไม่ลองคิดหารถประจำทางไปดู  หรือให้คนอื่นไปส่งดูหล่ะ

ชีวิตมันไม่ง่ายหรอก

ในละครน้ำเน่ากว่านางเอกจะสมหวัง  ไม่ต้องเจอกันอุปสรรคเลยเหรอ??

เอาเป็นว่าอยากชนะใจตัวเองเลิกซึมเศร้ากับอดีต ก็เริ่มด้วยการ ไม่ต้องมาบ่นเรื่องอดึตดูสิ

ไม่ใช่มาบ่นเอาอย่างนี้ทุกวัน ๆ แล้วมันจะลืมเหรอ

เงยหน้ามองปัจจุบัน แล้วก็อนาคต  ยังมีอะไร ๆ ท้าทายตั้งเยอะ ตั้งแยะให้ทำ  กว่าจะเป็นยายแก่ที่มานั่งนึกถึงความหลัง มันยังตั้งอีก 40 กว่าปี

ทำตัวเป็นยายแก่ไปได้

เดี๋ยวเจอกันครั้งหน้าจะเรียกว่า  "ยายฝน ยายฝน" น่ะ  คงจะน่าฟังดีไม่น้อย

สุดท้ายก็อยากฝากไว้

ให้คิดถึงแต่เรื่องดี ๆ ของเรา กับของคนอื่นเข้าไว้  มองโลกในแง่ดี  แล้วจะเป็นที่รักขึ้นอีกเยอะเลย

ไอ้เรื่องไม่ดี ๆ ของตัวเรากับของคนอื่นน่ะ  ไม่ต้องไปคิดมันคิดแล้ว  ทำร้ายตัวเองเปล่า ๆ จะเจ็บเองเปล่า ๆ

สุขสันต์ปีใหม่น่ะ 

 

 

 

Blog อะไรก็ไม่รู้มีแต่เรื่องเศร้า ๆ เห็นแล้วไม่สบอารมณ์

 

เลยด่าไปยกหนึ่ง

 

ก็รู้สึกดีขึ้น

 

 

สวัสดีปีใหม่ 2007

 

สำหรับท่านผู้อ่านทุกท่าน

 

ขอให้ร่ำขอให้รวย  (ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง)

 

ขอให้มี ขอให้ได้กิน (โดยไม่ไปเบียดเบียนคนอื่น)

 

ขอให้สุข ขอให้สานต์ กันทุกหน้า

 

(พรหรือว่าอะไร ว่ะเนี่ย  งงง)